Tabaktan içilen yavan çorba akmasın boğazımdan
Kayıp kaseler dangoz bir kaşık gıcırtısına mahrum kalsın
Rayihasını duyumsamasın un aşının tuvalet taşı
Çorap çekiştirirken kırılan kristal kül tablası açsın çatmaktan yorgun kaşı
Sıvalar kavlasın üzerime dökülsün yağlı boya
Suratımda dursun tepelerindeki kar gibi Dikmen’in
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta