Hangi gönülde varsa insan,
Saklı bahçesindedir yokluğun.
Her bahçeye su niyetine birer gözyaşı
Gam pınarlarından akan, sevgili bir yoksulluk.
Bir aydınlık tenhada ihvanlık, bilinen en büyük uzaklık.
Hakikatin diliyle,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta