kapattığım her kapı, aralık kalıyor..
bittiğim anlarda, nefessiz kalsam bile, ölemiyorum..
bir köle olmanın acı yanlarını bilirim..
gözlerim ağlarken gülümsemek zorunda kalır dudaklarım..
içime içimi dökmek isterim..
içime atarım..
içim sıkılır..
hiç bir zaman kırılmayan ve durulmayan kalbim
burulur ve yorulur..
sonra babam bir ayet okur
gökyüzünde gülümseyen tahtlar kurulur..
Kayıt Tarihi : 10.10.2008 13:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!