insanlar gittiğinde
fışıldaşır sandalyeler kendi aralarında
kiminin gıcırdar tahtaları
kiminin rüzgarda tıkırdar ayakları
oh be derler belki
yetti taşıdığımız ağırlıklarını
belki de hemen özler biri
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta