Ne farkeder ki,
yalnızlığın mekan tanımı olabilirimi dedi çocuk.
Sonra yalnızlığı düşündü....
Yalnızlıktan niye korkar insan,
yoksa bilinçaltımızda yeşeren bir karabasanmıdır.
Hatırlarmı acaba insan,
Dokuz ay anne karnında ki ıslak ve karanlık yalnızlığını.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta