Gençlik; ‘ateş zarar vermez’ sandırdı,
Kül girdi gözümü kavurdu gitti.
Kaya iken, toz-toprağa döndürdü,
Yel vurdu tozumu savurdu gitti.
Ne ağular içtim, zıkkımlar yedim;
Ne badireler atlattım, ölmedim,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
