Unutmalı bazen insan yaşadıklarını,
Bırakmalı unuttuğu yerde hatırladıklarını.
Affetmeli bazen insan kırıldıklarını,
Bırakmalı üzüldüğü yerde hayal kırıklıklarını.
Uçmalı bazen insan gökyüzüne,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta