Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Yaktım sigaramı çıktım balkona
Uzun zaman oldu artık çıkıp
Geceleri oturmuyorum.
Mutsuz olduğum o geceler
Meğer mutluluk muş.
Tüm sokak geceye uyurken
Ben balkonda oturup
Yıldızları seyreder
En parlak yıldızı sen yapıp
konuşurdum.
Bazı geceler yağmur altında
ıslanır yağmurla ağlardım.
Ama;
Ben o yalnızlığımda
huzurluydum.
Şimdi bu ev,bu balkon,
Bu sokak
Üstüme geliyor,
Bu yürek ne dayanıyor
Ne de çekip gidebiliyor.
Her gün daha beter,
Canım yanıyor.Bu güzel şiire ilk tam puan benden içinizin yanmaması dileğimle usta kaleminizi kutluyorum
duygu dolu şiir için teşekkürler.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta