İşte sonunda geldi kapıya ayrılık.
Kaçamaz insan kaderinden veya kabul etmeli bazı şeyleri...
Umut denen o şeyin bitebildiğini, Bir süre sonra kendinde mücadele edecek o gücü bulamadığını, kayada açan çiçeğin solduğunu görünce anlıyor insan..
Ayazda kalmış ve iliklerine kadar üşümüş yanlızlığa mahkumiyet, gecenin yıldızını kovalayan gündüzün güneşi gibi bir mecburiyet işte..
Aynı yerden kaç kez kırılır insan,
Aynı yerden kaç kez yeşerir bir çiçek,
Kaç kez bahar yağmursuz başlar ve ıslatamaz acımın saçlarını,
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta