Kuşatıldım, cengime kılıçsızım artık,
Yorgun yüreğim, kaldırım tıkırtısında,
Bir yanı gel gel diyor, bir yanı ölüme tutkun,
Şafaklarım kirli kızıl, koşuyorum ölüm adlı dostuma...
Savaş meydanında çırılçıplak bırakıldım utanmadayım,
Önce ellerimi aldılar, sonra ayaklarımı benden,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta