Gitme Diyemedim Ben Sana

Boğazımda asılı kaldı yarım bir çığlık,
nefes dediğin şey
çoktan ölmüş birinin
ertelenmiş vedası.
Sen gittin —
içimdeki bütün kapılar kilitli.
Anahtarım kırık.
Ben sana sevdalı değildim belki,
ama yokluğun
penceresi olmayan bir hücre.
Çaresizlik —
kemiklerime çakılan
paslı bir çivinin yankısı.
Özgürlük dedikleri,
senin adının silindiği yerlerde
sürgün bir gölge yalnızca.
Ardından baktım —
gözlerimde yaş yok,
yanmış anıların isi var.
İçimde filizlenen ne varsa
kökünden çürüdü,
güneş görmemiş bahçeler gibi…
Kışın ortasında açan çiçekler —
insanın gözünü bile hak etmez.
Ağlamak…
yağmurlu günlere kaldı.
Gitme diyemedim…
çünkü dilim
kendi utancının altında ezildi.
Ve ben sustukça
içimde bir mezar kazıldı —
her harfi sen olan
isimsiz taşlarla.
Şimdi anladım:
bazı insanlar gitmez.
İçinde kalır
ve insanı
sessizce çürütür.
İşte bu yüzden —
Ben…
Sana…
Gitme…
Diyemedim.