Gitme...
yüzümdeki çocuksu gülüşleri prangalayıp,
uzun uzadıya baktırma ardından.
oysa en güzel filmiydi gözlerin düşler sokağının,
ve umursız gülüşlerindi yakıp yıktığım,
sonu gelmeyen sapkınlığımla...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta