Gitme Şiiri - Veysel Sari

Bakarsan uçurum, susarsan kıyamet olurum,
Gitme
Adımların şehri yakar, ben içinde kül olurum.
Öyle bön bön bakma yüzüme, Söküp de ciğerimi koyma önüme,
Sen gidersen; İçimde bir intihar mangası, tek sıra ölüme gider.

Sen gidersen; bu kentin ışıkları kör bir hançer gibi saplanır bağrıma,
Kaldırımlarda ayak izlerini arar, kimsesiz bir çocuk gibi ağlarım.
Öyle bir gidiş ki bu; gökyüzü yarılır, kuşlar rotasını şaşırır,
Ben bir sokağın başında durur, Azrail’le pazarlığa otururum.

"Canımı al ulan," derim, "canımı al da, onun bastığı toprakları benden alma”
Yalvarırım rüzgara; kokusunu buralarda bırak, sakın ha uzağa salma.

Hangi tren taşır senin ağırlığını, hangi yol bitirir bu hasreti?
Valizine sığdırdığın sadece giysilerin mi sanıyorsun?
Umutlarımı koymuşsun yanına, gülüşlerimi, gençliğimi...
Şimdi bu valizin içine; yarım kalmış bir sevdayı,
Ve yıkılmış bir adamı sığdırabilir misin?
Gittiğin yerlerin haritası benim mezar taşım olur,
Bastığın her toprak, soluğuma vurulmuş mühür olur!

Sırtını döndüğün an, benim için güneş bir daha doğmamaya yemin eder.
Gitme
Çünkü gidişin; bir idam mangasının karşısında,
Son arzusu sorulmamış bir mahkumun sessizliğidir.

"Hoşça kal" deme bana, o kelime zehirli bir ok gibi deler geçer ömrümü.
Sen kapıdan çıkarken, ben bu odanın tavanına asarım hayallerimi.
Ciğerime çektiğim duman bile senin kokunu arar da isyan eder,
Masanın üstünde yarım bıraktığın çay, buz tutmuş bir mezar taşına döner.

Sen gidersen; ben yaşayamam, bu can bu bedene ağır gelir,
Toprak bile kabul etmez beni, hasretin cehennemden daha kor gelir.

Dur
Bir sigara daha yak, bir kahve daha iç, bir kavga daha et benimle...
Yeter ki sesin yankılansın bu boş duvarlarda, sessizlik öldürmesin beni.
Vur, kır, dök; ama kalabalık kalsın bu evin içi,
Gidişin; ruhumun tam ortasına sıkılmış o son mermi!

Gitmek kolaydır ey yar, zor olan arkada enkaz bırakmadan sönmektir.
Ama bil ki; sen bu kapıdan çıktığın an,
Benim için takvimler durur, nabzım susar, dünya devrilir.
Ardında bıraktığın sadece ben değilim, koca bir enkaz,
Gidişinle başlar içimde, bitmek bilmeyen o namussuz ayaz.

Gidersen, ben bu aşkın faili meçhulü değil, bizzat kurbanı olurum.
Avuçlarımda kalan kokunla, Azrail’i bekleyen bir hasta, Seni sevmekle başladığım bu yol, bitecek bu son yasta.

Gitme ulan! Çünkü gidersen... Güneş söner, toprak susar, ben ölürüm.