Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Hüzünlü ruh halinize, güz ya da sonbahar değil HAZAN daha çok yakışır, gibi geldi bana! Sararmış bir yapraktır sevda, düşer yavaş yavaş! Bir karanfil bıraktım pencerene, al!
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta