Gitme Şiiri - Ekrem Parlak

Bin dokuz yüz seksen…
Sinekler yarasa kadar yer İstanbul
günler kurşun gibi ağır.
Ne zaman gözümüzü yumsak
kanımız emilir,
ağır ağır yaklaşır hayat
yılan sinsiliğinde.

Samatya civarında sarhoş bir melek;
ak saçlı,
bakınca kalbinden şefkat ırmakları akan
yaşlı bir adam,
adam gibi bir adam…

Şöyle söyledi:

“Gitme ey evlat, sen bilmezsin.
Heder eyler kalbi o kuzey yarım küre,
heder ederler seni.
Senin kalbin ham elma misali,
gübresiz…
Bırak ufak bir kurt girebilsin kabuğundan.“

“Bilir misin?
Ağacı da çürütür
sevgisiz verilen zemzem.
İçme derim;
büyülenir, serap görürsün…”

“Ben ki boğularak, boğuşarak aştım
o hırçın denizi;
tırnaklayarak çıktım
jiletten mercan kayalara.
Niyet etmişsin varmaya
ben gibi binleri bile boğan havaya…
Gitme.”

Böyle dedi,
şarabından bir yudum aldı,
gülümsedi:

Korkma bu yarasa gibi sineklerden burada,
gideceğin yerde ejderhaya dönüşür bunlar…”

Ah be Ayakkabıcı…
Bu dünyadaki evliya,
adam gibi adamdı da—
kim dinledi seni?

2401.2019