buğulu otobüs camına başımı dayamış
arkamda bıraktığım
seni emanet ettiğim, şehre bakıyorum...
pırıl pırıl olan şehir
nasıl bir anda kararmıştı
sanki bulutlar herşeyin farkındaydı
ve...şehir arkamızdan ağlıyordu...
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Ama o yolculuğa da mutlaka çıkılacaksa bereber gitme şansı henüz kaybolmamış gibi...
Kutluyorum sayın Nuran Bektaş, güzel çalışmanızı ...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta