Gidiyorum Kendime Şiiri - Ali Sinkay

Eski bir duvarın çatlağındayım,
ne tam içerdeyim
ne dışardayım.
Rüzgâr saçlarımı kökünden iter,
ben bu masalın neresindeyim?
Eşyanın kalbine dokundum gece,
dünya bir bilmece,
tek bir hece.

Baktığım her yüzde bir gölge izi,
kimin bu hikâye,
kim yazdı bizi?
Adım atsam boşluk,
dursam fırtına,
yükledim ruhumu
kendi sırtıma.

Yandım desem külüm yok,
sustum desem dilim yok.
Bu şehirde yerim yok,
gidiyorum kendime…

Yollar biter, ses kalır,
günden bize yeis kalır.
Aşk ölür de nefes kalır,
gidiyorum kendime…

Toprağın altında bir nehir akar,
herkes bir aynanın içinden bakar.
Kırılan yerimden sızıyor ışık,
zihnim bir labirent,
hayli karışık.
Leke tutmaz artık ruhun atlası,
bitti bu ömrün de
ağır uykusu.

Biliyorsun…
Her gidiş aslında bir dönüş.
Kapıları kapatma,
eşikte bekle.
Çünkü en büyük keşif,
henüz gidilmemiş olan
o içsel coğrafyadır.

Yandım desem külüm yok,
sustum desem dilim yok.
Bu şehirde yerim yok,
gidiyorum kendime…

Yollar biter, ses kalır,
günden bize yeis kalır.
Aşk ölür de nefes kalır,
gidiyorum kendime…

Gidiyorum…
En uzağa,
yani en yakınıma.