Gidiyorum işte Şiiri - Murat Ülkü

Eskiden göğsümde kuşlar uyurdu,
Gülüşüm baharın müjdesiydi yar.
Şimdi ruhumun içini kara kış vurdu,
Ömrümün üstünde buzdan izler var.
​
​Yolumu yitirdim, izi kalmadı,
Güneşten payıma sızı damladı.
Kimse bu yangını duyup sarmadı,
Savruldu gençliğim toz duman gibi.
​
​Ne çiçek açacak bir dalım kaldı,
Ne de tutunacak umut uyandı.
Zaman benden bütün varımı aldı,
Dönüyor başımda bir devran gibi.
​
​Güllerim devrildi, feryat içimde,
Karanlık bir gece her bir biçimde.
Ölmek de gülmek de ayrı seçimde,
Duruyor karşımda bir zindan gibi.
​
​Mevsimler değişti, ben değişmedim,
Kaderle bir türlü barışamadım.
Kendimi kaybettim, birleşemedim,
Sustu fırtınam bir konuk gibi.
​
​Vurgun yedi düşler, hüsranla doldu,
İpekten hayaller sarardı soldu.
Şu geniş dünyada yerim mi kaldı?
Sığmadım göklere bir kartal gibi.
​
​Şehrin en sağır, en kör yerinde,
Yaram sızlar ruhun en derininde.
Mazlumun ahı var belki ellerimde,
Diz çöktüm hayata bir kurban gibi.
​
​Dağlara taşlara vursam başımı,
Gören yok gözümün kanlı yaşını.
Kendi ellerimle diktim mezar taşımı,
Gömüldüm maziye bir destan gibi.
​
​Kül oldu umutlar, bitti dilekler,
Sırtımda yük oldu zalim seneler.
İçimde kor ateş, dilde tövbeler,
Yanıyor yüreğim bir volkan gibi.
​
​Canım çok yanıyor, tarif edilmez,
Bu ahvâlden gayrı geri dönülmez.
Bilinmez bir yol bu, sorsan denilmez,
Gidiyorum işte bir üryan gibi.
​
​Dünya bir han imiş, biz ise yolcu,
Böyle yazmış kalem, budur sonucu.
Garip Murat der ki; bitti bu sancı,
Sıyrıldım nefsimden bir nâdan gibi.