Gidiyorum Şiiri - Züleyha Aktaş

Gidiyorum

Gidiyorum…
Kendi gölgemde kaybolmuş adımlarımı bırakıyorum ardımda;
Sessizliğe mahkûm olmuş bütün sözlerimle,
Bir avuç umut ve paramparça hayallerimle.
Toprak alsın, gökyüzü saklasın beni.

Gidiyorum…
Yorgun bedenimde biriken yalnızlıklarla,
Dost sandıklarımın ardında sessiz duvarlar yükseliyor.
Kim kaldırır bu yükü? Kim anlar bu derin çığlığı?

Gidiyorum…
Anne, bir daha dokunamayacağım saçlarına;
Bir daha ısınmayacak ellerimde duaların sıcaklığı.
Mutluluk, bir fotoğraf gibi soldu hayatımdan,
Ve şefkatin damlası uzak kaldı alnımdan.

Gidiyorum…
Sevdamı göğsümde sessizce sakladım;
Belki bir gün okursunuz satır aralarında.
Kırık kalbimle çekip gidiyorum bu virane sokaklardan.
Ardımda sadece sessiz çığlıklarım ve hatıralarım kaldı.

Gidiyorum…
Rüzgârla savrulan yapraklar gibi sürükleniyorum;
Her adımım bir vedâ, her nefesim bir ağıt.
Kalbimde kırılmış bir şehrin enkazını taşıyorum,
Ve yalnızlığımın derin gölgesinde kayboluyorum.

Gidiyorum…
Gecenin karanlığında kendi sessizliğimle yüzleşiyorum;
Ay ışığıyla aydınlanan sokaklar bana veda edercesine bakıyor.
Bir ömrün bütün kırıklarıyla, bütün hasretleriyle,
Gidiyorum…
Ve her adımımda kalbim haykırıyor: Gidiyorum.

Gidiyorum…
Kalbimdeki acıyı, kırgınlıkları ve geçmişi ardımda bırakıyorum;
Her adım bir ağıt, her nefes bir vedâ.
Ardımda sadece hatıralarım ve sessiz çığlıklarım kaldı.

Siz şen olun yeter ki…
Ey getirdiğim gülüşlerim gibi, ey yitik düşlerim!
Artık bu virane sokaklardan kırık kalbimle çekip gidiyorum;
Ve her adımımda susturamadığım acılarımı bırakmadan sana çekip gidiyorum..

Nûrferah Züleyha AKTAŞ.
Tarih: 08.09.2025
Saat: 07:37