Hiç bitmeyecek bir sağanak gibiydin sevgili.
Iliklerime kadar aşka ıslattın beni.
Kış ayazında,
sıcak yağmur damlalarına yüzümü çevirmeyi de senden öğrendim,
yolda yürürken düşmeden öpüşmeyi de.
Simdi haziran ortasında havada asılı sahipsiz sözcükler gibi üşüyorum.
Kayıplarını, arpa ve anason kokan izbelerde ararken bu şehirin aşıkları,
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta