Gidiyorsun, beni ardına koyup
Zalim düşünmüyorsun
Sana bu kadar alışmışken yokluğunda neylerim...
Hasretin dört duvar karanlık, çıkış kör kuyu
Ah bir de sonbaharın hüznü çöktü üstüme
Her geçen gün çentiklerle yolunu gözlüyor
Tesellim ya sevdiğim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta