Gidişin Hiç Acıtmadı beni

Ben bu satırları sabaha karşı yazmaya başladım.
Sen gittikten sonra çok şey değişmedi hayatımda.
En çok geceleri aklıma gelmiyorsun.
Dinlediğim bütün sözler seni anlatmıyor artık.

Biliyor musun, aklıma geldi de şimdi;
seninle hayal kursak diyorum.
Sen gelsen, ben hayallerimi anlatsam sana,
sen gidişini anlatsan bana…
yoksa,
gidişinin hesabını yine bana mı bırakırdın?

Arkada Ferdi Tayfur çalsa,
buluşsak bir sabahcı kahvesinde.
Her şey gizli olsa, görmese Zeki müren bizi.
Alfabelerle sevişsek,
anlam veremesek tüm cümlelerimize.

“Gidişin hiç acıtmadı,” diye seslensem sana.
Irgat olduğum yalnızlığı anlatsam ağlasam
Ağlasan, ağlasak.
Sen gittikten sonra çok şey değişmedi.
Birkaç fidan ektim sol yanıma.
Gözlerime çöp kaçtı, biraz sulandı.

Biliyor musun, Orhan Veli okumuyorum.
Nazım’ı da bıraktım, sağ yanımda kaldı diye.
Artık Piraye gibiyim, kafama göre esiyorum.
Sen bana Vera diyebilirsin.
Ben Dans eden Nüshet gibiyim

Sonra anlıyorum;
yarama denk değildi yaraların.
Beni sorarsan çok iyiyim.
Birkaç tedavi gördüm sadece.
Dördüncü evresi dedi doktor bu yalnızlığın.
Yine aynı yerden bakıyorum sensizliğin öksüzlüğüne.

Şimdi çırıl çıplak soydum bütün sensiz kelimeleri.
Bir mahzende yıllanan sol tarafıma koydum.
Çık gel demiyorum sana.
Öyle de hissetmiyorum zaten.
Anmıyorum seninle benle düşleri.
Biraz hırpalandım,
biraz da yorgunum sadece.
Birkaç can bedenimden çıktı, o kadar.
Fahişe gönlüne sözüm yok.
Elimde birkaç cümle söz.
Giderken bıraktığın tıngırtı kaldı beynimin içinde.
Eyvallah diyorum, sadece eyvallah.
Sabah olurken anlıyorum,ki
yazdıklarım bende kalan son veda kırıntısı.