Ağır ağır batıyoruz ikimiz...
Yok oluyoruz kendi varlığımızın içinde
Günahlarla boğuluyoruz..
Boğuşuyoruz aşklarla, acılarla
İğrençliğin doruğuna ulaşmışız...
Değerimizi kaybetmişiz şu hayatın ortasında...
Sadece.. gidişler var ortasında kaldığımız yerde..
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta