Küçük bir çakıl tanesi huzuru,
Sürükleyip götürse beni, öyle sessiz.
Savrulan dalgalarla, yaprak gibi duru,
Benliğime çökse bir sükût, eşsiz.
Tüm sorular cevapsız kalsın, bîçare,
Silbaştan, yeniden yüklesinler zihnimi.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta