gidiyorsun
gittiğin yere bakıyorum
dumanlı bir sevda
karşı konulmaz bir nefret
sokakları binaları ve tüm köprüleri
yıkmak isteyen sancılı bir dönem
kopan yaprak misali yavaşça
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




ağacınız, yeşilinizvede umudunuz hiç bitmesin genç arkadaşım..umut buldum şiirinizde...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta