Kalemim ağlamaya başladı,
Kağıtlarım küstü bana,
En güzel kelimelerim terkediyor beni,
Üzgünler, hissediyorlar sanki,
Herbir suskunluğumda,
Yerlerinin daralmakta olduğunu.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta