Giden Sevgili Şiiri - Ahmet Kenan Çiftçi

Sen olmasan ağlamazdım
Sen olmasan gülmez
Bir zenginlik içinde kaybolup giderdim belkide
Ama seninle bir yoksulluk bana en büyük aşk imiş meğer
Bir yasemin bir manolya alırdım sana oysa
Uzaktan bilemezdim çiçekleri sen anlatırdın
Birazda ağlaşırdık geç kalmışlığa
Memleketimden sana güller getirirdim
Sokaklar ıssızdı o zamanlar ve ben sessiz
Sonra seni gördüm gecelerime güneş doğdu
Şimdi ayrıldık ama mutluyduk bir zamanlar bizde
Uçaklar geçerdi vapurda üstümüzden
Ay tutuldu güneş tutuldu biz el ele tutuşurken
Ama olmadı bir ayrılık sancısı sardı bizi
Şimdi sen çok uzaklarda belki başkasıyla
Ah zalim kader ne istedin bizden
Biz gibi garipleri bulursun zaten sen hep
Birimiz olmadan ötemiz yarımdı
Şimdi kaldık tek başına ve çaresiz
Kim kollar kim sever bizi şimdi söyle kader
Ayırmak deyince üstüne yoktur senin
Yıkmadığın sevgi kaldı mı kader anlat bana
Ben sana ne yaptım ah kader
Şimdi titriyorum korkudan ve soğuktan boğazda
İstanbul artık bize dar geliyor içim içime sığmıyor
Ah kader neden aldın sevdiğimi benden
Çiçekciler düşman olmuş bana artık
O vapurda gelmiyor artık uçaklar uçmuyor
Dereler kimsesiz ve sessiz
Sokaklarda dolu bir kalabalık ama sen yoksun
Yoksun işte ne işin var artık benle
Bende istemiyorum galiba artık eskisi gibi
Kaderinde hakkını yemeyelim o günler güzeldi belkide
Öyle işte sevgili bir yetim aşkıydı bizimkisi
Geldi ve geçti belkide geçmedi
Bilemezsin ki neler olacak ileride
Bari üstümüze yıkılmasaydı bu devran