Giden Gençliğim Şiiri - Abdullah Uludağ

Bir sabah aynada tanımadım yüzümü,
Gözlerimde eski bir yazın gölgesi.
Koşarak geçtiğim sokaklar durdu,
Ben durdum; zaman yürüdü sessizce.

Avuçlarımda kırık hayaller,
Ceplerimde yarım kalmış cesaret.
Bir “sonra yaparımdır gençliğim,
Meğer “keşke ”ye çıkarmış bütün yollar.

Gülüşlerim daha çabuk solardı eskiden,
Ama umut daha çabuk filizlenirdi.
Şimdi temkinliyim sevinirken bile,
Kalbim, incinmeyi öğrenmiş bir çocuk gibi.

Ey giden gençliğim, aceleci dostum,
Bana bıraktığın bu ağır sessizlik mi?
Yoksa her çizgide sakladığın,
Olgunluğa dönüşen bir hatıra mı?