Gidemeyenler Şiiri - Ersin İlhan

En çok gidemeyenler yorulur,
kapıyı kapatamayanlar…
Ne kalır,
ne vazgeçer,
arada ömür tüketir.

Bir “gel” demek ister dili,
bir “git” der aklı,
kalbi susar…
insan en çok orada yaşlanır.

Annenin sesi uzaktan gelir bazen,
“üşüme” der,
sen büyümüşsündür
ama üşümek öğrenilmemiştir.

Babanın gözleri konuşur,
kelimeleri erken tükenmiştir;
omzuna dokunur,
bir ömür yük bırakır.

Aşk dedikleri şey
çoğu zaman kavuşmak değil,
aynı acıya
birlikte sabretmektir.

Mezarlar sessizdir sanılır,
değildir;
en çok orada söylenir
“keşke”ler.

Zaman iyileştirmez,
yalnızca
acıya yer açar.

Ve insan…
her şeyi affeder de
kendine geç kaldığını
bir türlü affedemez.

Eğer bir gün
hiç kimseye anlatamadığın
bir ağırlık çökerse içine,
bil ki
yalnız değilsin.

Herkesin bir “gidemediği” vardır.