Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
'belki birgün umudu' gene de hiç belli etmese de bir tarafından demir atmıştır bu dünyaya, gitmemek için...
Kaleminize sağlık .
(üztelik=üstelik, kıramp=kramp olarak düzeltilmeli)
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta