Bakışlarının derinliğine takılıp kalıyorum bazen.
Bir anafordan içeri yuvarlanmak gibi hem korkutuyor, hem de bir yer altı geçidine girmek gibi meraklandırıyor, cezbediyor beni gözlerin.
Aklım yüreğimle hareket etmeyi bırakıyor gözlerinin derinliklerine daldığımda. Sadece hissediyorum.
Çakan şimşekler gibi sırayla gelip geçen pırıltılar, hayal aleminde gibi hissettiriyor bana.
Kendi gerçekliğimden sıyrılıp bambaşka bir dünyanın kapılarını açıyorum.
Kırık hayallerini attığın nehir boyunca yürüyorum.
Saklamaya çalıştığın tüm duygular görünüyor beyaz köpükler içinde.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta