Ilık bir sonbahar sabahına uyanır masum bir güvercin,
Eylül ayının bilmem kaçıdır ama hep sonbahardır.
Kum fırtınalarının olduğu ülkelerin birinde,
Göz bebeklerine baktıkça, sesi duyulur kalbinin.
Bakışlarında küçük bir çocuk feryadı vardır,
Onu herkes güvercin diye çağırır,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta