Geride Kalanlar ( Bit Yakaza Hâli )

Bir gece bir rüya gördüm..
Bir gölün kenarında,
Toplanmış duruyoruz dostlarla.
Gölün içine serpilmiş onlarca ada...
Dedim, hayırdır hikmeti ne ola.
Dediler,adalardan birine,
Peygamber Efendimiz (sav) gelecek...
Şu gördüğün kayıklar bizi,
O'na (sav) götürecek.
Yüreğim tutuştu!
Dedim bu kadar günahla,
Nasıl varılır huzura.
Hele bir sarıla,hele bir sarıla,
Yığılıp kalırım orada.
Dostlar bindi kayığa vardı adaya.
Ellerim dizimde ben kaldım geride.
Telaşlandım, sağıma soluma bakındım.
Bir ben kaldım,
Bir ben kaldım...
Arkama baktım,yerde söğüt dalları...
Birini aldım,koşmaya başladım.
Ben koştukça yollar yokuş oldu,
Sonra çıkılmaz oldu...
Söğüt dalını yukarı uzattım,tutan olmadı.
Ayağımın altı çamurlaştı.
Battıkça battım!
Umudum kalmadı!
Derken bir ses duydum sağımdan,
Konuşuyordu iki kişi...
"Şu geride kalan var ya!
Bir zamanlar bu gurubun en akıllısı en iyisi en efendisi "
Son bir garet!
Söğüt dalını yukarı uzattım.
Dedim "Kimsem yok Allah'ım,sana dayandım".
Derken! Söğüt dalının altından,
Kökler çıktı her yerden,hatta çamurun içinden....
Köklere tutundum çıkarken yukarı,uyandım rüyanın içinden....