Uçurumun kenarında yürüyen densiz bir ayyaş gibiyim
Tekinsiz adımlarla ilerliyorum, odaklanamıyor gözlerim
Kime gitsem hep ters gidiyor, mani olamıyor sözlerim
Acı tatlı gelmeye başlıyor, boş bir kutu gibi gülüşlerim
En tatlı günah sensin, karşı koyamadığım
Her adını duyduğumda susup konuşamadığım
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta