Geri Dön Çarem Şiiri - Veysel Sari

Kentin ışıkları birer birer söndürdü umudu yine,
Gölgeler bile kaçtı bu şehrin o kör karanlığından.
Ben ise bu devasa enkazın tam orta yerinde,
Sırtımda koca bir yıkım, göğsümde sağır bir sessizlikle kaldım.
Üstüme yokluğun çöktü önce, sonra o kahrolası fırtına...
Cebimde son bir dal, buruşmuş bir paket sigara;
Aklımda ise bir türlü uğurlayamadığım, o gitmek bilmeyen hatıran.
Ulan, her köşe başında senin izin, her sokakta senin sesin varken;
Nasıl yaşarım ben bu şehirde, nasıl nefes diye bu zehri çekerim içime?..

Şimdi hasret bir uçurum, gönül haritam darmadağın;
Aramıza aşılmaz dağlar, mayınlı tarlalar koydular.
Hangi rayın üstüne yatsam, trenler hep o son uçuruma makas kırıyor,
Pusulayı kime tutsam, ibresi hep ihanetin kalbine dönüyor!
Öyle bir gurbet ki bu; ne mektup ulaşıyor menzile, ne selamın sızıyor penceremden.
Adresin, meçhul bir firarın izinde, dipsiz bir kuyuda kaybolmuş.
Oysa ben senin en çok o yağmur yüklü, o haziran kokan tenini,
Ben senin o "kal" diyemediğim, o boynu bükük son bakışını özledim...

Hangi meyhaneye sığınsam masalar soğuk, kadehler boşluk kokuyor,
Hangi şarkıya tutunsam, notalar parmaklarımın arasında kırılıyor.
Biliyorsun, ben öyle kolay kolay diz çökmezdim hayata,
Öyle her rüzgârda yaprak döküp, savrulup gitmezdim ben.
Ama şimdi... Şimdi sanki içimde koca bir orman yanıyor,
Ve ben o yangının tam kalbinde, korlar içinde;
Adını haykırıyorum sessizce; yankım bile bana küsmüş, duyan olmuyor.

Geri dön çarem, geri dön ey ömrümün yarım kalan baharı!
Bak, takvimler bile yorulmuş artık yaprak dökmekten,
Ben ise her sabah senin yokluğuna uyanıp, ölüp ölüp dirilmekten...
Sensiz yaşamak; uçurumun kenarında, gözü bağlı bir yürüyüşmüş,
Sensiz yaşamak; açık bir kurşun yarasını tuzla ovmakmış meğer.
Gel ki, duman altı olmuş bu yürek bayram yerine dönsün,
Gel ki, şu garip başım dizlerinde bir nebze huzur görsün.

Eğer gelmeyeceksen, bir haber sal, bir işaret gönder...
Söyle de şu İstanbul’u köşe bucak ateşe vereyim!
Yıkılsın Galata, sussun bu derya, kararsın bu kör gökyüzü!
Çünkü sen yoksan, güneşin doğması bile hakarettir bu cana.
Ben seninle var oldum, seninle yok oluyorum;
Geri dön çarem, nefesim daraldı, vaktim azaldı...

Sensiz bu hayatın, bu dünyanın canı cehenneme!