Geri Dön Çarem Şiiri - Veysel Sari

Kentin ışıkları bir bir söndü yine,
Sokak kedileri bile çekildi kendi kuytusuna.
Bir ben kaldım bu devasa enkazın altında,
Bir de senin yokluğun, bir de bu kahrolası fırtına...
Cebimde buruşmuş bir paket sigara,
Aklımda senin o gitmek bilmeyen hatıran.
Ulan, her köşe başında senin izin varken,
Nasıl yaşarım ben bu şehirde, nasıl nefes alırım?..

Şimdi özlem ırak, coğrafya darmadağın,
Aramıza tel örgüler, paslı kelepçeler vurdular.
Hangi rayın üstüne yatsam, trenler hep uçuruma gidiyor,
Pusulayı kime tutsam, ibresi hep ihaneti gösteriyor!
Öyle bir gurbet ki bu; ne mektup ulaşıyor, ne selamın geliyor,
Adresin sanki meçhul bir firarın izinde kaybolmuş.
Ben senin kokunu; o kaçak tütün, o isyan kokan tenini,
Ben senin o "kal" diyemediğim son bakışını özledim!

Hangi meyhaneye gitsem masalar soğuk,
Hangi şarkıya tutunsam notalar kırık.
Biliyorsun, ben öyle kolay kolay yıkılmazdım,
Öyle her rüzgarda yaprak dökmezdim ben.
Ama şimdi... Şimdi sanki içimde bir orman yanıyor,
Ve ben o yangının tam ortasında,
Adını haykırıyorum sessizce, duyan olmuyor.

Geri dön çarem, geri dön ey ömrümün baharı!
Bak, takvimler yorulmuş yaprak dökmekten,
Ben yorulmuşum her sabah senin yokluğuna uyanmaktan.
Sensiz yaşamak, uçurumun kenarında yürümekmiş,
Sensiz yaşamak, kurşun yarasını tuzla ovmakmış.
Gel ki, duman altı olmuş bu yürek bayram etsin,
Gel ki, şu garip başım bir nebze huzur görsün.

Eğer gelmeyeceksen, söyle...
Söyle de şu İstanbul’u ateşe vereyim!
Yıkılsın Galata, sussun bu derya, kararsın gökyüzü.
Çünkü sen yoksan, güneşin doğması bile hakarettir bana.
Ben seninle var oldum, seninle yok oluyorum,
Geri dön çarem, nefesim kesiliyor...

Sensiz bu hayatın, bu dünyanın canı cehenneme!