Çocukluğunu özleyenlere ithaf olunur.
Düşündükçe insan, bazen eskilere dalıyor,
Kimi hatıralarına hala hayran kalıyor,
Kimi zaman da üzüntüye gark oluyor,
Ömür kotası yavaş yavaş doluyor...
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta