Gerçek vefası olanın
Sanma ki, vedası olur sana
Karla ateş gibidir dostluğumuz
Sen bana, bende sana muhtacız
Ay geceye lazım, Yıldızda geceye
Güneş Ay'dan Ay, Dünyadan vazgeçmez
Ah şu gözü doymaz insan
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta