Bir Babanın Portresi Şiiri - Necip Zeybek

Necip Zeybek
206

ŞİİR


7

TAKİPÇİ

Bir Babanın Portresi

Değildi oğlum böyle eğri büğrü bir sırık;
Böyle mıymıntı, böyle pısırık,
Sesi gür çıkan,
Özgür bir adamdı baban.
O, istemişse,
Dururdu akan sular,
Kesilirdi esen rüzgâr.
Dik ve muktedir bir adamdı,
Anlayacağın baban da bir zamanlar…

Hani oğlum,
Kibir sahibi, insanlar vardır,
Hatır gönül tanımaz,
Duvar gibi soğuk;
Selamsız sabahsız yaşayan güya varsıl insanlar,
Fakir olan onlardır asıl!
Şükür, olmadım öyle biri;
Ve yüzünden bin parça düşen,
Kasvet yüklü biri de…
Aksine içi dışı şen,
Hoş sohbet, kafadar bir adamdı baban.
Elin üç koyunu, beş keçisi onu etmezdi alakadar,
Soğuklar üşütmez, korkutmazdı karanlıklar,
Çünkü sıcacıktı yuvası,
Güneşi vardı yanında düne kadar…

Necip Zeybek
Kayıt Tarihi : 21.5.2020 02:17:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


Bu şiir Göç şiirimin giriş bölümüdür. "Göç "şiiri çok uzun hayatımı hayata bakışımı ve ölümüm sonrasıyla ilgili hayalimi anlattığım öyküsel bir şiir...Malesef bugünkü okuyucu kitlesi sonuna kadar okuma sabrını gösteremez.Bundan dolayı ana metnin dışında bir kaç tane daha yeni metin oluşur diye düşündüm. Ancak "Göç" şiirim bağımsız ve anaç şiir olarak sayfamda yerini koruyacak.

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!

Necip Zeybek