Gençlik ateşinde yanan ülke

“GENÇLİK ATEŞİNDE YANAN ÜLKE”

Uyuşturucu satıcıları sokak başında nöbet tutar,
Devlet geç kalır, yasa susar, vicdan uyur…
Çocuklar alır tokadı önce hayattan,
Sonra uyuşturucudan, sonra sokaktan.

Mafya gibi poz veren ekran putları,
Şiddeti makyajlar, kanı normalleştirir…
Gençlik nefretten heykel döver,
Sevgiye ise toprak bile yer göstermez.

Cinayet bir “habere sığar”,
Gözyaşı bir “yorumda kayar”,
Bir genç daha gider,
Bir anne daha susar.

Toplum yine “yapacak bir şey yok” der…
Hayır!
Var.
Olmalı.
Zorundayız.
Çünkü gençlik kaybolursa,
Kayıt altına alınır önce sessizlik,
Sonra karanlık.

“TENEFÜSTE TÜKENEN NESİL”

Okulda zil çalar;
Biri koşar yemekhane kuyruğuna,
Biri kaçar tuvalette saklanmaya,

Biri gözünü diker boşluğa
“Kurtulur muyum?” diye sorar içinden…
Aile kavgasını sırtına yükleyen çocuk,
Yalnızlığa ödevli genç,
Dışlanmayı teneffüs eden bir nesil;
Bağımlılığa sığınak arar,
Şiddeti savunma taktiği sanar…

Çünkü kimse anlatmaz onlara:
Kurtuluş bazen bir öğretmenin bakışında,
Bazen bir müzik odasında
Bazen de “Sen değerlisin!” diyen tek cümlededir.

“BOŞLUK DOLDURAN KARANLIK”

Gençlik boş bırakılmaz;
Ya sanat doldurur,
Ya çete…
Ya sevgi şekil verir,
Ya öfke…

Ya devran döner iyilikten yana,
Ya uyuşturucu pazarlar geleceği gramla…
Çocuklar ölmez aslında;

Onları umut öldürür önce,
Sonra toplum gömer,
Devlet unutur,
Basın paketler,
Biz izleriz…
Ve suç kimde diye sorarız?
Yanıt aynada durur.

“TEDBİRLER

Bir ülke gençliğini korumadan güçlenemez,
Uyuşturucu çetelerini çökertmeden onurlanamaz,
İstihdam yaratmadan moral bulamaz,

Adaleti çıplak bırakmadan özgürleşemez,
Eğitimi yok saymadan da geleceğe yürüyemez.

O yüzden haykırıyorum:
Tedbir istiyorum!
Sanat istiyorum!
Okul istiyorum!
Psikolog istiyorum!

Meslek istiyorum!
Eşitlik istiyorum!
Adalet istiyorum!
Gençlik için!
Gelecek için!
İnsanlık için!

“SON SÖZ”

Şiddet yazgı değil,
Bağımlılık kader değil,
Cinayet kültür değil.
Gelecek bizimdir
Eğer sahip çıkarsak.

Kemal Tekir
Halkın,Hak'kın sesi