Nihal'im Bendeki İlk Hasretimsin

Bir gece yarısı, Nihal, gölgen düştü üstüme
Zamanın koynunda bir sitem gizli, derin, tenha
Ben ki ayrılıkla yoğrulmuşum, yârimin adıyla yanmışım
Sen dönersin, işte, tam da kanayan yerime, nokta nokta

Sen bir remizsin, Nihal, bir muammasın ilâhî
Teninde gizli âlemin sırlı haritası
Dokunuşun tefsir, bir âyet gibi okunur yavaş yavaş
Susuzum, zemzem oldu dudakların, kutsal kadehimsin

Ruhumun karanlık odalarına bir mum yaktın
Alevinde eriyor hem dert hem devâ
Bu yangın ne şehvetten ibaret, ne de sadece vecd
Seninle yanmak, Nihal, bir mi‘râc benim için

Zaman öldü, Nihal, senin “şimdi”nde kaldık biz
Her nefes alış bir vuslat, her bakış bir pinhan yolculuk
Yarana merhem olacak yine o zehr-i nâbın
Dönüşün ezelî bir vaad, çünkü sen bendeki ilk hasretim