Nihal'im Canım Ruhumsun

Ey Nihal-i ruhumun gizli bahçesi,
Sende yandı bu içten kurulan sevda;
Sen ki alevler söylersin biçimden, giysiden,
Ben sözümü söylemeden anlarsın seçimden.

Bir nazarın, bin yıllık sırrın kapısı;
Dudakların, şerh edilmemiş bir ayet.
Her dokunuşta duyuların ötesinde bir yolculuk,
Seninle eriyor zaman, Nihal, bu zarif heveste.

Yanmak derim sana, yanmak ki külümde saklı
Mistik bir gül olsun; tenimiz aşkın tefsiri.
Bu tutku, deruni bir nehrin akışı;
Seninle her an, sonsuzluğa çekilen bir neyiz.

Suskunluğumuzda çalan nağmeler en keskin,
Seçimden anlarsın ya, benliğimin haritası Nihal.
Bu aşk, görünmeyenin görünen ışığı;
Sensizlik, cismani bir hicran; senle her an, visal.

Dünyalar geçer aramızdan, sessiz sedasız,
Sen benim sırrım, söylenmemiş duam, gizli mabedim.
Bu yangın, hem dert hem derman; ey Nihal,
Canımın gaybi, ruhumun zarif ilahisi...