Nihal'im Seninle Dönüşür Varoluşum

Nihal’im, aşk bir yangın ruhumun tam orta yerinde,
Küllerinden doğarım her seher, aynı biçimde.
Ben ki sözle örülmüş bir harabe, bir dîvâne,
Sen gülersin, cihan durur, sâkî olursun vuslat şarabıma.

Sen bir sırr-ı ilâhîsin, Nihal, bu âlem-i maddede,
Her nefeste zuhûr eden, her zerrende bir işârette.
Aşkınla yanmak, yok olmak değil, belki var olmanın dîbâcesi,
Ben lafzım, sen mânâsın, bu derûnî, bu ezelî seyr ü seferde.

Bu ten bir hicap, Nihal, ruh bir sırlı aynadır sana,
Sen tecellî edince, çözülür bütün esrâr-ı kevn ü mekân.
Aşk odur ki, özünden siler “ben”i, “sen”i de siler,
Bâkî kalan yalnızca Hakk’ın aşkıyla dolmuş bir “O”lma hâli.

Mecâz değil, hakîkatin tâ kendisisin, ey Nihal,
Her mısra, her nefes, seninle bir mîrâc-ı rûhâni.
Yüzünde gülüşün, yangını söndürmez, bilâkis köz verir,
Bu yanış, bu yok oluş, ancak seninle var oluşa dönüşür.