Çimenlere boyanmış, ağaçlarla nakışlı bir bahçede
Koparılmayı bekleyen bir gül gördüm,
Koklamamı, saklamamı, solana taç yaprakları dökülene kadar…
Elimi uzattım, elim kanadı dikenlerinden,
O bahçe ve o gül, şüpheye düşürdü beni bildiklerimden,
Ellerim dikenlerine göre çok yumuşakmış
Anlaşılan daha nasırlaşması gerekiyor,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta