Gelsene Şiiri - Sessiz Vaveyla

Yollar yorgun, ben yorgun, umutlar darda
Gözümün feri söndü, kaldım artlarda
Hasretin hançer olmuş, saplı şahdamarda
Dindir şu sızımı,
Sil alın yazımdaki bu ayrılığı yâr
Gelsene...

Güneş doğar da doğmaz odama
Gülüşün düşmez oldu bir kez yadıma
Kime ne desem, kim koşar imdada?
Ben bittim de,
Sen bitmedin bende yâr
Gelsene...

Bakışın kurşun gibi, değdiği yer kan revan
Yıkıldı üstüme kurduğum her bir yuvan
Hangi dinde yazar bu? Hangi dilde bu ferman?
Can boğaza dayandı,
Sabır taşım çatladı yâr
Gelsene...

Geceler zindan oldu, duvarlar üstüme dar
Ecel kapımı çalsa, derim "daha sıram var"
Seni mahşer yerinde bile arar bu firar
Yer yarılsın, gök çöksün,
Yeter ki sen çık gel yâr
Gelsene...

Göğsümde bir mahşer, her nefesim bin azap
Ruhumun sarayları, oldu bak harap bitap
Hangi günahın bedeli bu, hangi ağır hesap?
Gözlerim kan çanağı,
Ömrüm yerle yeksan yâr
Gelsene...

Kefenledim umudu, gömdüm dipsiz kuyuya
Lanet ettim sensiz geçen uykusuz her uykuya
Feryadım sığmaz oldu ne arşa ne kuytuya
Kemiklerim sızlıyor,
Mezarım oldu dünya yâr
Gelsene...

Vur acını bağrıma, paramparça et beni
Yeter ki duy sesimi, yeter ki gör halimi
Ya celladım ol bitir, ya al kalbimi
Azrail kapıda bekler,
Son nefesim sende yâr
Gelsene...