Her bir tramvay duruşunda
Çocukluğa bürünmüş adamlığım seni arar oldu
Parça taşlı yollara basan ayakkabılara
Dostça bakıştı bendeki
Düşmanın değil dostunum sadece
Dakikalarca değil bekledim günlerce
Sigaramın ucunu kırar oldum
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta