Gelmeyecek Olanı Beklemek

Belirsizlik en çok yoran yerdir…
Ne gitti diyebilirsin, ne kaldı. Ne vazgeçebilirsin, ne devam edebilirsin.
İnsan bir ihtimalin kıyısında bekler bazen. Gelmez der, ama “ya gelirse” cümlesini içinden silemez.
Beklemek zor değildir aslında. Zor olan, anlam verememektir.
Bir kapının çalmayacağını bilip sesi dinlemek, gelmeyecek bir mesajın ekranına bakmak, karşılaşmayacağını bildiğin birini kalabalıkta aramak…
İnsan en çok bunu kendine yapar.
Belirsizlik sessiz kırar. Bir anda değil, yavaş yavaş. Umutla gerçek arasında ince bir yerde.
Gözünü alamadığın bir ihtimal vardır, ama göze alamadığın bir gerçek de.
Ve insan çoğu zaman gerçeği değil, ihtimali sever. Olabilirdi duygusunu. Yaşanmamış olanın hafif yalanını.
Oysa cevap gelmemesi de bir cevaptır. Suskunluk da bir cümledir. Netlik bazen söylenmeyendir.
Bir yerden sonra insan şunu anlar: Beklediği kişi değildir aslında, beklediği şey anlamdır.
Değeceğini bilseydi beklerdi. Ama gelmeyeceğini hissedip yine de beklemek, insanın kendine ettiği en büyük haksızlıktır.
Ve en sonunda şu kalır:
Bazı hikâyeler bitmez. Sadece cevapsız kalır.
Belirsizlik bu yüzden ağırdır…
Çünkü insanın içindeki cümle tamamlanmaz.
Ama hayat, tamamlanmayan cümlelere rağmen devam eder.