Gelme Sakın Geri Şiiri - Hasret Toprak

Gelme sakın geri.
Bu bir sitem değil artık,
Bir yakarış hiç değil,
Bu, içimde kapanmış bir çağın
Mührüdür.
Gelme.
Çünkü sen giderken
Sadece valizini almadın,
İçimdeki en saf inancı da söküp götürdün.
Ben bir daha kimseye
O gözlerle bakamam.
Gelme sakın geri,
Kapımın önünde pişmanlık nöbeti tutma,
Adımı dudaklarında çürütme,
Geç kaldığın sevgiyi
Şimdi taşımaya kalkma omuzlarında.
Ben o yükü çoktan toprağa gömdüm.
Ben seni beklerken
Geceyi sabaha kadar ikiye böldüm.
Uykusuzluğun paslı bıçakları
Göğsümün tam ortasında gezindi.
Her mesaj sesinde irkildim,
Her ayak sesinde seni sandım,
Her “belki” kelimesinde
Kendimi kandırdım.
Gelme.
Çünkü ben kendimi
Seni beklerken kaybettim.
Ve bulduğum kişi
Artık sana yer açacak biri değil.
Gelme sakın geri.
O eski ben öldü.
Sana inanan,
Sözlerine tutunan,
Gidişini bile haklı çıkaran o insan
Toprağın altında.
Şimdi karşısında duran
Daha sessiz,
Daha soğuk,
Daha keskin biri.
Gelme.
Çünkü ben senin yokluğunda
Yalnızlığı bir ev gibi döşedim.
Duvarlarına sabrı astım,
Pencerelerine gururu.
Kapısına da adını yazdım:
“Geri dönüş yok.”
Sen giderken
Bir kez bile arkanı dönüp bakmadın.
Ben arkandan bakarken
Gözlerimdeki son umut
Ayaklarının altında ezildi.
Gelme sakın geri.
Şimdi pişmanlıkla gelmen
Sadece kendini rahatlatır,
Benim yaralarımı değil.
Ben o yaraları
Kendi ellerimle diktim.
İzleri kaldı ama
Kanamıyor artık.
Gelme.
Çünkü ben seni affetmedim,
Sadece senden vazgeçtim.
Affetmek yumuşaktır,
Vazgeçmek keskin.
Ben keskin olanı seçtim.
Bir zamanlar
Sesini duymak için saatlerce bekleyen ben,
Şimdi adını duyunca
İçimde hiçbir şey kıpırdamıyor.
Ne öfke,
Ne özlem,
Ne merak.
Bu, sevgiden daha güçlü bir şey:
Bitmişlik.
Gelme sakın geri.
Çünkü seninle kurduğum hayaller
Şimdi enkaz altında.
O enkazı kaldırmaya niyetim yok.
Altında kalan ne varsa
Orada kalsın.
Seninle bir ömür düşlemiştim,
Şimdi bir saniye bile harcamam.
Çünkü öğrendim:
Bazı insanlar
Sevilmeyi değil,
Sadece sahip olmayı bilir.
Gelme.
Çünkü ben artık kimseye
Kendimi ispatlamak zorunda değilim.
Ne sevgimi,
Ne sadakatimi,
Ne sabrımı.
Sen bunları görmedin.
Şimdi görsen ne olur?
Gelme sakın geri.
Çünkü ben sensiz büyüdüm.
Seni kaybetmek
Beni eksiltmedi,
Beni değiştirdi.
Artık daha zor inanıyorum,
Daha az konuşuyorum,
Daha geç açılıyorum insanlara.
Ama bir şeyi çok iyi biliyorum:
Giden geri geldiğinde
Aynı kapıyı bulamaz.
Ben o kapıyı yıktım.
Gelme.
Bir gece yalnız kaldığında
Beni hatırlayıp ağlama.
Ben ağladım.
Hem de senin için değil,
Kendim için.
Kendimi bu kadar hiçe saydığım için,
Bir gülüşe bu kadar kandığım için,
Bir “kal” demeyişine
Bu kadar anlam yüklediğim için.
Gelme sakın geri.
Çünkü ben artık
Seni sevecek kadar kör değilim.
Seni bekleyecek kadar sabırsız,
Seni affedecek kadar yumuşak değilim.
Ben içimdeki o çocuğu büyüttüm.
Ve o çocuk
Bir daha kapıda beklemeyecek.
Gelme.
Çünkü bazı insanlar
Hayatımıza ders olmak için girer.
Sen bendeki en ağır derstsin.
Ve ben artık
Aynı sınava ikinci kez girmem.
Gelme sakın geri.
Çünkü bu kez
Giden ben olurum.