Gelme gül yüzlüm Şiiri - Arif Yavuz

Gelme gül yüzlüm sen ki şu dünyamda tek nihan;
Öğrensem bir ben değil, belki şaşırır tüm cihan.
Gelme gül yüzlüm gelme belki beni aşık edersin,
Önce kara gözlerinde boğar sonra kağıt gibi büzersin.

Gelme gül yüzlüm ben bir sefilim sense kraliçe,
Sen ipek giyersin ben ise renksiz bir keçe.
Gelme gül yüzlüm ben ki olurum yanında değersiz,
Sen varırsan yanına hangi kul olmaz ki kedersiz?

Gelme gül yüzlüm sen ki her erkeğin rüyası, düşü.
İki gün mutluluktan uçar, sonrasında solar gülüşü.
Gelme ay yüzlüm gelme sen çiçekli yemyeşil bir bahar.
Ben ise kapkara bulutlu, sararmış bir sonbahar..

Sen ki varsan herhangi bir cümlenin içinde;
Cihandaki tüm güzelliği sayıp döksem de nice.
Eğer ki varsa bir yanardağ gerçekten içinde,
Sen bir aysın, ben ise simsiyah gece..

Sen benim için bir elmas bir zümrüt misali,
Hani insanın takmaya korktuğu takı emsali.
Sen ki şu bayat hayattaki tüm arzularım, şehvetim!
Sen ki köhne yaşamımdaki tüm korkularım, nefretim.