Gelme Gayrı Şiiri - Nilüfer Velieceoğlu

GELME GAYRI
Acıyı bal eyledim yokluğunda,
Öfkem hüzünlerin kızıllığında...
Gelme gayrı, kanasın bu yürek ağıtlarda.

Aklım başka, yüreğim başka bakıyor sana,
Sol yanım artık eğilmiyor bu baskıya.
Mutluluğum gecikmiş, aklım yüreğime hükmetmekte,
Kasıp kavuran fırtına, şimdi dinginleşmekte.

Anahtar aramak gibi bir derdim olmadı,
Mutluluğun bütün kapıları zaten açıktı.
Hüzünlerimi sevince vurdum,
Gelme artık, ben başka bir istence düştüm.

Çatallıdır yüreğimin dili, zehirlerdi kendini;
Bu yüzdendi susturulamayışı...
Bak, şimdi sensizliği haykırıyorum!
Öğrendim kendim olmayı,
İçimde öldürdüğüm “sen” ile uyumayı.

Kır çiçeği gibi yüreğim dağ tepelerinde,
Suya hasret çiçekleri aşkın eteklerinde...
Savururum kendimi dağ rüzgârına;
Gelme gayrı, biterim yine koynunda.

Coşkulu tutkum kavuştu dinginliğe,
Akşam kızıllığı yanıyor şimdi gözlerimde.
Göksüz bir ay parçasıyken yalnız yarımı aradım,
Yakaladım bir yıldızı, şimdi koynuma aldım.
Kayıp gittik denizime;
Liman değil yüreğim, aldanıp gelme şefkatime.

Yosun tutmuş yüreğim yüzüme vururken tutkun rengini,
Aynada kırık sevdamın yıllanmış bakışı...
Öğrendim; türküleşen kadınları şiir tadında erkekler sevmeli... Sen, sen gelme gayrı.

Uzağımda bir yıldızken, en çok da erişilmezliğini seviyorken. Senin yerine göğü kucaklarken, şimdi, ulaşmak gibi bir tutkum yok zaten. Yükselip gittin kayboldun gözden, duracağın yeri bilip parlamadın gökyüzünden.

Ben kanatlanıp uçmayı öğrenmişken,
Düşmem artık senin için en tepeden.
Sırtımda taşıyacaksam seni ve tutunamayacaksan sevdama,
Yüreğin yitmiş zaten; sen gelme gayrı, kanatlanamayacaksan bana.

Zamana bıraktım; kendi akışına sevgili;
Zaman ne kadar götürdüyse artık,
Baktım da bulamadım bendeki seni.
Yitik zamana yazılmış mektuplarda bulursun kendini.
Çok ayaklar eskittim, çok kanatlar kırdım,
Kiminin coğrafyasıydım, kiminin yıldızı...
Şimdi gölgesiyim bende yitip gidenlerin aşamadıkları...
Sen, sen gelme, gelme gayrı...