kuytu bir dinlenme tesisinde
sabahtan kalmış bayat çay eşliğinde
aslında varacağım yerin de hiç birşeye çare olmayacağını idrak ettiğim yalnız yolculuk hissi var üzerimde
buralardan dönüşsüz gitsem diyorum tek yöne bir biletle
nereye olduğunun önemi yok bir nebze bile
insansız ve acısız bir yer var mı bilmem de
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta